Ayrılık çanları çalıyor
Sesleri şiddetli fakat hüzünlü geliyor
Üzerinde durduğum dağ
Birden ikiye ayrılıyor
Her çatırtı sesi canımı yakıyor
Zaman ilerledikçe mesafeler uzuyor
Elimden kayıveren o Güneş'im
Dağın arkasında kayboluyor
Korkuyorum yok olmuş olabilir mi diye
Kalbimi yokluyorum çok derinlerde
Parlamaya başlıyor birden bire
Işığı vuruyor ışıltısı gözlerimde
Ben şimdi gidiyorum
Kalbimde bir iz
İyice bakakalıyorum
Orada kocaman bir siz...
Hazal KARAYİĞİT
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder