GÜNEŞE VEDA (Öğretmenime...)

Ayrılık çanları çalıyor
Sesleri şiddetli fakat hüzünlü geliyor
Üzerinde durduğum dağ
Birden ikiye ayrılıyor

Her çatırtı sesi canımı yakıyor
Zaman ilerledikçe mesafeler uzuyor
Elimden kayıveren o Güneş'im
Dağın arkasında kayboluyor

Korkuyorum yok olmuş olabilir mi diye
Kalbimi yokluyorum çok derinlerde
Parlamaya başlıyor birden bire
Işığı vuruyor ışıltısı gözlerimde

Ben şimdi gidiyorum
Kalbimde bir iz
İyice bakakalıyorum
Orada kocaman bir siz...


Hazal KARAYİĞİT

Karakterler..

        Hayal etsenize, kapınız çalıyor. Kalkıp bakıyorsunuz ve paralel evrenden biri karşınızda duruyor ve size şunları söylüyor '' SEN BENİM EN SEVDİĞİM KİTAP KARAKTERİSİN. HİKAYENİN SONUNUN
NASIL BİTTİĞİNİ BİLİYORUM VE BUNU DEĞİŞTİRMEK İSTİYORUM. ''


Farkındayım, tuhaf olurdu biraz. Fakat olsa iyi olurdu. Hatta çok iyi olurdu. Hiçbir şey imkansız değil. Siz hep kendinizi o karakterlerin yerine koydunuz. Bu sefer tam tersini olmasını istiyorum ve bunu sizin de yapmanız için davet ediyorum. Düşünün siz sevdiğiniz insandan ayrılmak zorunda kalıyorsunuz. Hem de kaç kez. Parçalanıyorsunuz.. Ve en kötüsü de herkese gülmek zorunda kalıyorsunuz. Sanki hiçbir sorun yokmuş gibi..
Fakat sevgili karakteriniz (-illa kitap karakteri olmak zorunda değil, hayatımızda heryerde hoşumuza giden sevdiğimiz karakterler vardır.-) sevdiği insandan hep ayrıydı. Peki ya onun bu dünya da gerçekten gülebildiğine, mutlu olduğuna inanabiliyor musunuz ?